付法颂

fù fǎ sòng

wú běn lái táng guó jǐng dé chuán dēng lù zuò zī tǔ吾本来唐国（《景德传灯录》作“兹土”），

chuán jiào jǐng dé chuán dēng lù zuò fǎ jiù mí qíng传教（《景德传灯录》作“法”）救迷情。

yī huā kāi wǔ yè一花开五叶，

jié guǒ zì rán chéng结果自然成。

nán zōng dùn jiào zuì shàng dà chéng mó hē bō rě bō luó mì jīng liù zǔ huì néng dà shī yú sháo zhōu dà fàn sì shī fǎ tán jīng àn cǐ shǒu yì chū táng rén yī tuō（《南宗顿教最上大乘摩诃般若波罗密经六祖慧能大师于韶州大梵寺施法坛经》）（按：此首亦出唐人依托。

）。